zachodniego Teksasu. I równie dziki.

- A co będzie, jak się okaże, że to facet, którego szukałaś przez
brud i robactwo. Wiedziała, że to, co robi, jest niebezpieczne; serce
- Siedziałam w... - zaczęła, ale on przerwał jej zachłannym
się do niej ani słowem. Rozumiała go. Nie lubił być od nikogo zależny. Ciągle był zły, że postąpiła wbrew jego woli i przywiozła matkę do szpitala. Musiał oswoić się z myślą, że do końca życia może być kaleką. Otarł się o śmierć. I znał tajemnicę. On jeden miał pewność, że jego brat nie żyje. Jednak była zmęczona jego zachowaniem. Sprawiał jej ból. Starała się być rozsądna i wyrozumiała, ale powoli jej cierpliwość się wyczerpywała. - Otworzę drzwi - powiedziała. Stał na zdrowej nodze i patrzył na dom. Nie odpowiedział. Minęła go, przypomniawszy sobie, że ma kłopoty z mówieniem. Jeszcze przez miesiąc będzie miał druty w szczęce, a nogę w gipsie pewnie dłużej. Otworzyła drzwi i czekała w środku. Przeszedł obok niej i skierował się do swojego gabinetu. - Przyniosę twoją torbę. Znowu żadnej odpowiedzi. Policzyła w myśli do dziesięciu, a potem poszła z powrotem do samochodu. Cały czas przypominała sobie, że Chase mówi z trudem i że jego szczęka nie wydobrzała jeszcze po operacji. Twarz miał nadal spuchniętą i czerwoną, a jedno oko zasłonięte bandażem. Na szczęście rogówka była prawie nie uszkodzona i wkrótce będzie widział i na drugie oko. Wzięła małą plastykową torbę z tylnego siedzenia, wniosła ją do domu i zostawiła w pokoju przy korytarzu. Weszła do gabinetu i zobaczyła, że usiłuje się z kimś połączyć. - Co robisz? Nie odpowiedział. - Chase... - Daj mi spokój - powiedział w końcu chrapliwym, stłumionym głosem. Spojrzał na nią jednym okiem z taką nienawiścią, że omal nie cofnęła się o krok. Odwrócił się do niej tyłem. - Tak, chciałbym zamówić taksówkę. - Na miłość boską, Chase, nie... - przeszła szybko przez pokój. - Mieszkam za miastem, około czterdzieści kilometrów... - Nie zastanawiając się wcisnęła guzik i rozłączyła go. - Do cholery, co robisz, Cassidy? - Nigdzie nie pojedziesz. Nie dzisiaj. - Nie mogę tutaj zostać. - Dlaczego? Myślałam, że nie możesz się doczekać, żeby wyjść ze szpitala. Odłożył słuchawkę i pokuśtykał do barku. - Wiesz, dlaczego. - Bo mieliśmy się rozstać? - Właśnie. - Sięgnął po butelkę whisky i zaczął szukać w szafce kieliszka. - Nie powinieneś pić. Bierzesz środki przeciwbólowe... - Nie jesteś moją matką. - Nie zwrócił na nią uwagi. Wyprostowała się. - I nie jesteś moim dyrektorem... - Chase, proszę... - ...i kiedy ostatnio na ciebie patrzyłem, nie byłaś też Jezusem Chrystusem, więc chyba nie masz prawa mówić mi, co mam robić. - Chcę ci tylko pomóc. - Więc zostaw mnie w spokoju. O ile dobrze pamiętam, tego właśnie chciałaś. - Jesteś chory... - Od tej twojej troski zaczyna mnie już mdlić. Wszyscy wiedzą, że to maskarada, więc może dałabyś sobie spokój? - Stał podparty o ścianę. Nalał sobie whisky, rozlewając trochę na barek. Podniósł szklankę i dostrzegł jej spojrzenie w lustrze nad umywalką. - Zdrówko - zakpił i wypił. - Co masz zamiar zrobić? Zapić się na śmierć? - Jeszcze nie wiem. Podeszła krok bliżej. - Dlaczego tak się do mnie odnosisz? Cały był spięty. Odstawił szklankę tak zamaszyście, że barek się zatrząsł. - A jak myślisz? - Chodzi o rozwód? Wpatrywał się w nią z takim uporem, że przestała oddychać. - Bingo. - Chase, może byśmy o tym porozmawiali... - Już rozmawialiśmy. Chcesz odejść. Więc idź. Drzwi otwarte. Naprawdę nic mnie to nie obchodzi. - Odwrócił się i znowu nalał sobie whisky. Z karku wystawały mu szwy. Trzęsła mu się ręka, w której trzymał szklankę. - Myślę, że najlepiej byłoby, gdybym tu została i pomogła ci stanąć na nogi. Miałabym pewność, że wszystko jest w porządku.
łokieć, odprowadzając do drzwi.
ekstatycznego orgazmu.
lewo, na samej krawędzi wzroku dostrzegając Diaza trzymającego
Milla zamrugała w zupełnym zaskoczeniu. Nigdy jakoś nie
straszliwych rzeczach, które niewątpliwie przydarzą się jej w

stanowiły prawdziwego powodu. Istnieli ludzie popełniający
zwracał na nią uwagi.
bliższej znajomości.
Może...

337

jeszcze zrobić, osobiście zapukać do drzwi?
zobaczyła, że drugie miejsce w garażu jest puste. To oznaczało, że Rip
czegoś innego. Ale nie wszystko stracone, jak powiedziałby Szekspir.

Był wściekły, gdy mu doniesiono, że Milla Boone zjawiła się w

sie kupy. Czasem sama ju¿ nie wiem, co jest prawda, a co nie,
- Pewnie nie - przyznał Nick, marszczac brwi. Na górze
Vianca skrzyżowała swoje szczupłe nogi i Shep starał się nie patrzeć na białe szorty, które ledwo zakrywały jej

porody A biedne meksykańskie kobiety jechały lub szły potężny

Powoli, kartka po kartce, przejrzała cała czesc adresowa. Mo¿e
w powa¿nym niebezpieczenstwie. Czuł to.
- A to jest, Shelby, dziewczę miłe, pytanie za milion dolarów.